Greece produces 7-9% of the world’s olive oil but its branded, packaged extra virgin holds less than 3% of the global market. That gap — between what Greece grows and what it manages to sell under its own name — is the central problem that Manolis Karpadakis has spent his career trying to close. As Innovation Director for the Terra Creta brand, Vice President of the Exporters Association of Crete, and a trained olive oil taster and international competition judge, he brings a rare combination of field knowledge, commercial experience, and institutional perspective to the conversation. In this interview he maps the competitive threats emerging from Portugal, Tunisia, and Turkey, assesses how Cretan olive oil is performing in new markets from Brazil to Asia, and delivers a frank verdict on the sector’s two most stubborn blind spots: the scandalous state of olive oil presentation in Greek restaurants and hotels, and the near-total absence of structured professional training for producers and millers.
Η Ελλάδα παράγει το 7-9% του παγκόσμιου ελαιόλαδου, αλλά το τυποποιημένο εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδό της κατέχει λιγότερο από το 3% της παγκόσμιας αγοράς. Αυτό το χάσμα — ανάμεσα σε αυτό που παράγει η Ελλάδα και σε αυτό που καταφέρνει να πουλήσει με το δικό της όνομα — αποτελεί το κεντρικό πρόβλημα που ο Μανώλης Καρπαδάκης έχει αφιερώσει την καριέρα του να αντιμετωπίσει. Ως Διευθυντής Καινοτομίας Ελαιόλαδου για το brand Terra Creta, Α’ Αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Εξαγωγέων Κρήτης και πιστοποιημένος δοκιμαστής και κριτής διεθνών διαγωνισμών, φέρνει στη συζήτηση έναν σπάνιο συνδυασμό γνώσης πεδίου, εμπορικής εμπειρίας και θεσμικής οπτικής. Στη συνέντευξη που ακολουθεί χαρτογραφεί τις ανταγωνιστικές απειλές που αναδύονται από την Πορτογαλία, την Τυνησία και την Τουρκία, αξιολογεί την πορεία του Κρητικού ελαιόλαδου σε νέες αγορές από τη Βραζιλία ως την Ασία, και εκφέρει μια ειλικρινή και ανεπιτήδευτη γνώμη για τα δύο πιο επίμονα τυφλά σημεία του κλάδου: την άθλια κατάσταση παρουσίασης του ελαιόλαδου στα ελληνικά εστιατόρια και ξενοδοχεία, και την σχεδόν ολοκληρωτική απουσία δομημένης επαγγελματικής κατάρτισης για παραγωγούς και ελαιουργούς.