On a 120-metre wall along Athens’ industrial Piraeus Avenue, artist Stelios Faitakis painted the entire history of the olive tree — from Olympic crowns and the contest between Athena and Poseidon, to elderly farmers pausing for a meal, to workers inside a traditional press. Created in 2003 for ELAIS using the visual language of Byzantine iconography, the mural speaks to anyone who passes, even at speed. In this interview, Faitakis reflects on the physical ordeal of painting through an Athenian August, the tension between permanence and ephemerality in public art, and what it means to use a sacred visual tradition to honour one of Greece’s most elemental cultural inheritances.
:
Σε έναν τοίχο 120 μέτρων στη βιομηχανική ζώνη της Πειραιώς, ο εικαστικός Στέλιος Φαϊτάκης ζωγράφισε ολόκληρη την ιστορία της ελιάς — από τη βράβευση των Ολυμπιονικών και την αντιπαράθεση Αθηνάς και Ποσειδώνα, ως τους εργάτες που κάνουν διάλειμμα για φαγητό και ένα παραδοσιακό ελαιοτριβείο με πετρόμυλο. Το έργο, που δημιουργήθηκε το 2003 για την ΕΛΑΪΣ, χρησιμοποιεί τη γλώσσα της βυζαντινής αγιογραφίας — ένα λεξικό με βαθιές ρίζες στην συνείδηση του Έλληνα— για να αφηγηθεί κάτι που ανήκει στον πυρήνα της πολιτισμικής μας ταυτότητας. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Φαϊτάκης μιλά για το μόχθο της δημιουργίας του τεράστιου αυτού έργου υπό συνθήκες Αυγουστιάτικης ζέστης, για την ένταση ανάμεσα στη φθορά και τη διάρκεια στη δημόσια τέχνη, αλλά και για το τι σημαίνει να επιλέγεις μια θρησκευτική γλώσσα για να τιμήσεις ένα από τα βασικά σύμβολα του τόπου.